تو یعنی گونه های غنچه ای را
به رسم مهربانی ناز کردن
تو یعنی کوچه باغ آرزو را
به روی گام یاسی باز کردن
تو یعنی وسعت معصوم دل را
به معنای شکفتن هدیه دادن
تو یعنی بوته ای از رازقی را
 میان حجم گلدانی نهادن
تو یعنی جستجوی آبی عشق
 تو یعنی فصل پاک پونه بودن
 تو یعنی قصه شوق کبوتر
تو یعنی لذت سبز شکفتن
تو یعنی با تواضع راز دل را
به یک نیلوفر بی کینه گفتن
تو یعنی وسعتی تا بی نهایت
تو یعنی نغمه موزون باران
تو یعنی تا ابد ایینه بودن
برای خاطر دلهای یاران
تو یعنی در حضور نیلی صبح
گلی را به بهار دل سپردن
 تو یعنی ارغوانی گشتن و بعد
هزاران دست تنها را فشردن
تو یعنی مثل شبنم عاشقانه
گلوی یاس ها را تازه کردن
تو یعنی حجم رویای گلی را
 میان کهکشان اندازه کردن
تو یعنی پونه را زیر باران
میان کهکشان اندازه کردن
تو یعنی بی ریا چون یاس بودن
و یا به شهر شبنم ها رسیدن
تو یعنی انتظار غنچه ها را
میان شهر رویا خواب کردن
تو یعنی غصه های زرد دل را
به رنگ نقره مهتاب کردن
تو یعنی در سحرگاهی طلایی
 به یک احساس تشنه آب دادن
تو یعنی نسترن های وفا را
به رسم مهربانی تاب دادن
 تو یعنی غربت یک اطلسی را
ز شوق آرزو سرشار کردن
تو یعنی با طلوع آبی مهر
صبور و شوق آرزو سرشار کردن
تو را آن قدر در دل می سرایم
که دل یعنی ترا زیبا سرودن
فدای تو شقایق احساس
 و رویای بی آغاز سرودن
 

چند تا غروب دیگه میای طلوع کنیم با همدیگه ؟
 یه فال حافظ بگیرم تا ببینم اون چی می گه ؟
باید یه جوری خودمو واسه تو آماده کنم
 می خوام برم دو بسته شمع نذر امامزاده کنم
 چی کار کنم می خوام برم نماز حاجت بخونم
 یعنی تا اوضا جور بشه منتظر تو بمونم ؟
 راستی یه ساله تو خونه زخم زبون زیاد شده
 اسمنتو دیگه نمی گم واژه ی اون زیاد شده
 همش می گن اون که می گفت دیوونته ، عاشقته
 بمیری ام سراعتو نمی گیره بگه چته
 تو می گی من چیکار کنم ، عجیب توی دوراهی ام
نه توی خشکی ام نه آب ، درست مث یه ماهی ام
 یه ماهی خیلی کوچیک ، میون آزادی و تور
 که دلخوشیش بیخودیه ، مث یه آرزوی دور
 ببین روزا و لحظه ها بدجوری اذیت می کنن
 آدما درباره ی تو یه جوری صحبت می کنن
می گن که بعد این همه عاقل شم و رهات کنم
 می گن تو قلبمی ولی ، باید یه جور جدات کنم
 خب می دونی گوش نمی دم به پند و حرفای کسی
 ولی تو چی باید تا کی به داد دردم نرسی ؟
 تحملم حدی داره ، اونم دیگه تموم شده
 عمرمو زندگیم چه حیف ، چه قدر برات حروم شده
 دیشب نشستم تا سحر ، دیدم اونا بد نمی گن
 به جای صبر و طاقتم ، چه کار کردی واسه من ؟
 نه رفتی و نه اومدی ، نه عشقی و نه دیدنی
 نه حتی از جانب تو ، حرف به هم رسیدنی
اون دوره ها تموم شده ، دوره ی مثل گل یاس
 خودت عجب قد کشیدی ، منو شکستی ناسپاس
چقدر بده اونکه اومد اول گل دادبه من
 می خواد با یه تبر بشه باعث افتادن من
تو همینو دلت می خواس ، حالا دیدی شکستنو ؟
 چرا می خواستی بشکنی رؤیاهای ترد منو ؟
درسته دنیا بی وفاس ، اما بدون خدا داره
 کلی مجازات واسه ی آدم بی وفا داره
 اگر که راست گفته باشن آدمای دور و برم
 دلم می خواد برم یه جا ، لحظه ی مرگو بخرم
 شنیدن حرفای دیگه داره دیوونم می کنه
 آدم آخه برای کی ؟ انقد دل بسوزونه
 علتشو نفهمیدم می خواستی عاشقت بشم
 بعدش که مطمئن شدی هرگز دیگه نیای پیشم
 از همون اولم آره یه کم عجیب غریب بودی
 تو ماجرای تلخ من یه وسوسه یه سیب بودی
 تو اومدی دلم رو از راهی که داشت به در کنی
 بعدش بذاری بری و بدون اون سفر کنی
 من دیوونه رو بگو ، منتظر توأم هنوز
 حقمه که بهم بگن بازم بشین بازم بسوز
رنگین کمون زیباس ولی تو حسرت یه رنگیه
دلت رو بسپر دس کوه ، چون جنس اونم سنگیه
من اینو اقرار می کنم تا خواستی آزارم دادی
 اما اینم بهت می گم از چشای من افتادی
 دیگه اگه خورجین تو پر از گل و نامه باشه
 اگه تو فکرت واسه بعد ،‌ هزارتا برنامه باشه
 اگه مث اون اولا خوب بشی و با حوصله
 نمی شنوی که من دیگه به پرسشت بگم بله
تو این دو سال یا بد بودی یا خشن و مریض بودی
 تو اوج اذیتم ولی ، باز برام عزیز بودی
اما حالا تصمیممو گرفتم و ، سخته برام
 نوشتنش سخته ، ولی دیگه شما رو نمی خوام
 خدا کمک می کنه که یه جور فراموشت کنم
 من قطره قطره آب می شم تا تو رو خاموشت کنم
 عکسا و یادگاریات نه اونا رو پس نمی دم
 دیگه برام تجربه شد دلو به هیچ کس نمی دم
 می شینم و با رؤیاهام یه وقتا خلوت می کنم
 دلم گرفت به عروسک ، گاهی محبت می کنم
 اون حرفامو گوش می کنه تو هر زمون و فرصتی
 بدون هیچ توقعی ، بدون هیچ خیانتی
 خب دیگه حرفی ندارم هیچی به جز خداحافظی
 اونم بذار پای یه جور ، رسم قدیم کاغذی
 کسی که تا قیامتم هرگز نمی بخشه تو رو
 انقد نشستی تا خودش آخر بهت بگه برو
 بسیتم مرداد وسط تابستون یه سال گرم
 هیچی تو قلبت نداری ، حتی یه کم حیا و شرم


 

میان آبشارخاطراتم کنار بوته های گل نمی نشینم
همیشه آرزو کردم که رنگ نگاه بوته گل را ببینم
همیشه آرزو کردم که روزی برای لحظه ای نقاش باشم
همیشه آرزویم بوده رویا ولیکن یک زمان ایکاش باشم
همیشه این سوالم بوده مادر که رنگ لاله ها یعنی چه رنگی؟
همیشه گفته بودی باغ سبز است ولی رنگ خدا یعنی چه رنگی؟
نگاه مادرم چون یاس می شد به پرسشهای من لبخند می زد
زمانی رنگ سرخ لاله ها را به دنیای دلم پیوند  می زد
ولی من باز می پرسیدم از او که منظورت ز آبی چیست مادر ؟
هما ن رنگی که گفتی رنگ دریاست همان رنگی که گشته چشم از او تر
ز اقیانوس بی طوفان چشمش صدای اشک ها را می شنیدم
در آن هنگام در باغ تخیل رخ زیبای او را می کشیدم
 نگاهی سرخ اشکی آسمانی دوچشمانی به رنگ ارغوانی
ولی من هر چه نقاشی کشیدم همه تصویری از رویای او بود
و شاید چند خطی که نوشتم همه یک قطره از دریای او بود
معلم آن زمان که عاشقانه کنار حرفهایت می نشینم
همیشه آرزو کردم که روزی نگاه مهربانت را ببینم
ببینم که کدامین دیدگانی مرا با حس دیدن آشنا کرد
که دستان مرا تا اوج برد مرا از دور با چشمش صدا کرد
ببینم که چه کس رنگ شفق را به چشمان وجود من نشان داد
ببینم که کدامین مهربانی غبار غم رویایم تکان داد
اگر چه من نگاهت را ندیدم ولی زیباییت را میشناسیم
صدای موج روحت را ستاره دل دریاییت را میشناسم
ز تو آموختم نقاشی عشق ز تو احساس را ترسیم کردم
ز تب نور امید و موج دل را میان غنچه ها تقسیم کردم
ولی من با مرور خاطراتم به اوج آرزوهایم رسیدم
هم اینک لحظه ای نقاش هستم معلم را و مادر را کشیدم
ولی نقاش من کاغذی نیست برای رسم ابزاری ندارم
کمی احساس را با جرعه ای عشق به روی برگ یاسی می گذارم
دل نقاشیم تفسیر رویاست چرا تفسیر یک رویا نباشیم
چرا رنگ غروبی سرخ باشیم چرا چون آبی دریا نباشیم
اگر چه گشت شعرم بس مطول ولی نقاشیم را قاب کردم
سحر شد خاطراتم نیز رفتند دوباره من زمان را خواب کردم

آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!
یک نفر در آب دارد می سپارد جان.
یک نفر دارد که دست و پای دایم می زند
روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید.
آن زمان که مست هستید از خیال دست یاییدن به دشمن
آن زمان که پیش خود بی هوده پندارید
که گرفت استید دست ناتوانی را
تا توانایی بهتر را پدید آرید.
آن زمانی که تنگ می بندید
بر کمر هاتان کمر بند
در چه هنگامی بگویم من؟
یک نفر در آب دارد می کند بی هوده جان، قربان!




آی آدم ها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!
نان به سفره، جامه تان بر تن؛
یک نفر در آب می خواند شما را.
موج سنگین را به دست خسته می کوبد
باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده
سایه هاتان را ز راه دور دیده.
آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابی اش افزون
می کند زین آب، بیرون
گاه سر، گه پا
آی آدم ها!


او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید
می زند فریاد و امید کمک دارد.
آی آدم ها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!
موج می کوبد به روی ساحل خاموش
پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده بس مدهوش.
می رود نعره زنان، وین بانگ باز از دور می آید:
«آی آدم ها».
و صدای باد هر دم دل گزاتر
و در صدای باد بانگ او رهاتر
از میان آب های دور و نزدیک
باز در گوش این ندا ها:
«آی آدم ها»...

نمی گم عوض شدی نه تو هنوزم مهربونی
حدسش رو من زده بودم نمی خوای پیشم بمونی
روزای اول این عشق اشتیاقت تازه تر بود
 حالا با صد التماسم واسه من شعر نمی خونی
بعضی وقتا اگه حرف و خبری جایی نباشه
نمی ری دیگه سراغ قصه های خودمونی
گفتی تنها نامه ی من ٬تو دس همه ست عزیزم
نامتو من بفرستم حالا به کدوم نشونی
بنویسم روی پاکت با یه تیکه یاد غربت
برسه به یه ستاره به یه عشق آسمونی
پشت پنجره نشستم واسه ی تو می نویسم
که شاید رد شه از اینجا ایه ی محو جنونی
یه روزی خوندم یه جایی از عزیز بی وفایی
واسه ی دوام یک عشق عاشق و باید برونی
بهترین جمله ی دنیا فکر کنم همینه زیبا
عمری دنبال تو بودم اونی که می خوام همونی
صبر و حوصله نداشتن عادت همه ست عزیزم
تو که نیستی مثل اونها تو خود رنگین کمونی
نه جواب نامت این نیس اون و بعدا می نویسم
که سلام گلدونا رو به گلاشون برسونی
گفتم این رو بنویسم که دوست دارم عزیزم
بیشتر از تو می دونم که تو اینو نمی دونی

این شعر نیست

این شعر نیست آتش خاموش معبدیست
این شعر نیست قصه احساس سنگهاست
این شعر نیست نقش سرابیست در کویر
این شعر نیست زندگی گنگ رنگ هاست
گر شعر بود بر لب خشکم نمی نشست
گر شعر بود از دل سردم نمی رمید
گر شعر بود درد مرا فاش می نمود
گر شعر بود تیغ به زخمم نمی کشید
 این شعر نیست لاشه مردیست پای دار
 این شعر نیست خون شهیدیست روی راه
این شعر نیست رنگ سیاهی است در سپید
 این شعر نیست رنگ سپیدیست در سیاه
 گر شعر بود مونس چنگ و رباب بود
 گر شعربود از دل خود می زد٬دمش
 گر شعر بود بر لب یاران سرود بود
 گر شعر بود نیمه شبی می سرودمش

 

من آخرش نفهمیدم  که حرف تو  حقیقیته

یا   عشق  من برای  چشم  نازنینت  عادته

نمی دونم  حرفایی  که  می نویسی یا  می زنی

مخاطبت کس  دیگه س  یا واقعا"توبا من

یه  وقتایی  شک  می کنم  نمی دونم  دوسم  داری

یا  که می خوای  عشق  منو بی  پاسخ  نذاری

تکلیفمو  با دیگران  دوباره  روشن می  کنی؟

یه  فکری ام  واسه  دل  ٬  دیوونهء  من  می کنی؟

به من  می گی  که  تو دلی  اول  کیه ٬  آخر کیه 

می گی  چرا رنگ نگات  یه وقتایی  اینجوریه

یه  وقتا  مریم   گفتنت   قشنگه و   آسمونی

یه  وقتا  مطمئن  می شم  که  اسمم نمی دونی

یه  وقتا بهتر از  خودم  به  حرف من  جواب  می دی

یه  وقتا  که  هوس  کنی  کلی منو  عذاب  می دی

 راست بگو  مال  مردمی  یا  نا زنین  مریمی

یه  وقتا  مثل  چشمه  صاف یه  وقتا   خیلی  مبهمی

یه وقتا  مریم  گفتنت   خودش  واسم  یه  عالمه

یه  وقتا  صبر وحوصلت  حتی   واسه  منم  کمه

حتی  اگر   چشات  پیش منه٬  دلت  بادیگری

بذار  که  اعتراف  کنم  از  همه   مهربونتری

هر عتراضی  که  کنی  به  حرفای  من  وارده

چی  کار  کنم  هوا  فقط   برای تو مساعده

یه  وقتایی  عاشقی ام  واسه آدم  درد  سره

اما  بازم  اگه  آدم  عاشق  نباشه  بدتره

برات  نوشتم  بدونی  طبق  روال  سرنوشت

برای  من  جهنمه دنیا٬  برای تو  بهشت

نه نمی خواد  بهم   بگی   حرفام   مث  شکایته

یه  وقتایی  عوض می شی   این  به  خدا  حقیقته 

باز  می رسیم   به  نقطه ء  قوت و  اوج   زندگی

قصهء   مبتلا   شدن٬  عاشق  شدن٬  دیوونگی

من  می دونم  خسته  شدی  از  پرسش و سوال  من

ناراحتی  اما  می خوای  راحت  بشه  خیال  من

سخته  یه  کم  وارد   شدن  تو  کوچه های  شاعری

خط  کشیدن  رو  دفتر  خوشحالیای  ظاهری

اما  بذار  بازم  بگم  دیوونتم خیلی  شدید

رنگ  یه عشقی  رو  دیدم  که  مجنونم  اونو  ندید

اگر چه  چشمات   خیلی  کم   از  قلب  من  خبر  گرفت

اما  نباید  توی   عشق   اینارو  در  نظر  گرفت

اونی  که  تنهاش  می ذاری  یه  وقتایی  تو  با  غمت 

انقدر   ولی  دیوونت   که  باز  می مونه  مریمت

یه کلاغ رو نوک دیوار داره قارقار می کنه
با صدای قارقارش ده رو خبردار می کنه
 میگه : من رنگ شبم اما شب رو دوس ندارم 
 این صدای من که خورشید رو بیدار می کنه
خروسای ده ما عمریه بی صدا شدن
 انگار از وحشت لحظه های ما جدا شدن
دل من تنگه از این نق زدنای کاغذی
خروسا جای خدا بنده ی کدخدا شدن
 مگه میشه گندم تو خاک خشک تشنه کاشت ؟
 مگه میشه این کلاغ پر سیاه رو دوس نداشت ؟
ای کلاغ ! بخون تا ما هم با تو هم صدا بشیم
 نمیشه به جای خورشید سه تا نقطه چین گذاشت
ای کلاغ ! بازم بخون از دل این شبای تار
 بخون از کدخدای خروس کش طلایه دار
 هیچ کسی جای خودش نیست توی این بازار شام
 تو بخون ‚ جای خروسا خورشید رو بیرون بیار
میدونم گذشته هات یه ابر خاکستریه
 می دونم به چشم شب قارقار تو سرسریه
 اما خورشید که بیاد چشما رو روشن می کنه
 ده مال ما میشه این کدخدای آخریه
 مگه میشه گندم تو خک خشک تشنه کاشت ؟
 مگه میشه این کلاغ پر سیاه رو دوس نداشت ؟
 ای کلاغ !‌ بخون تا ما هم با تو هم صدا بشیم
نمیشه به جای خورشید سه تا نقطه چین گذاشت


 

خدا کند

دلی کنار پنجره نشسته زار می زند
 و خواب دیده ام شبی مرا کنار می زند
غروب ها که می شود خیال چشمهای تو
 تو را دوباره در دل شکسته جار می زند
یکی نگاه می کند یکی گناه می کند
یکی سکوت می کند یکی هوار می زند
و عشق درد مشترک میان ماست با همه
کسی که شعر گفته یا کسی که تار می زند
 درست مثل بازی گذشته های شاعری
که جای سنگ و گل به دوستش انار می زند
خدا کند به وعده اش وفا کند که گفته بود
شبی مرا به جرم عشق خویش دار می زند